За апошні год некалькі разоў падымалася пытанне ўдзелу беларускіх вайскоўцаў у аперацыях па-за межамі Беларусі. Прычынай таму стала рэанімацыя Расіяй працэсу фармавання сістэмы калектыўнай бяспекі на постсавецкай прасторы. За час дыскусіяў з нагоды ўдзелу ці няўдзелу Беларусі ў Калектыўных сілах аператыўнага рэагавання АДКБ (КСАР АДКБ) грамадскасць нібыта прызвычаілася да таго меркавання, што ў адпаведнасці з заканадаўствам беларускія ваеннаслужачыя не могуць удзельнічаць у баявых дзеяннях.

Незалежныя інтэрнэт-выданні дагэтуль спрачаюцца, чаму Лукашэнка так нярвова адрэагаваў на апошнюю рэвалюцыю ў Кыргызстане, хаця адказ проста ляжыць на паверхні. Падзеі ў Кыргызстане спавадавалі амаль дакладна тыя ж захады Масквы, якія яна апошнім часам прымяняе да сваіх нелаяльных партнэраў па постсавецкай прасторы, і ў першую чаргу да Беларусі – “прагматызацыя” адносінаў у нафтагазавай сферы за палітычную нелаяльнасць, рэзкае скарачэнне нафтагазавага гранту шляхам падвышэння коштаў і мытаў, потым зацягванне з выдзяленнем крэдыту, які мусіў кампенсаваць страты ад высокіх коштаў на энерганосьбіты.

Па сканчэнні дзейнага кантракта з Газпромам у 2011 г. Беларусь мусіць выйсці на ўзровень цэнаў,  якія забяспечваюць Газпрому прыбыткі, роўныя прыбыткам ад даставаў у Еўропу. Рост цэнаў на газ да ўзроўню еўрапейскага будзе дастаткова цяжкім, бо канкурэнтаздольнасць беларускай прадукцыі і так невялікая. Паводле нашых традыцыйных экспартных пазіцыяў, беларускія цэны нават  пры танным газе перавышаюць расійскія і сусветныя (рэгіянальныя).

У  чаканнях беларускіх грамадзянаў адбываецца пералом, а колькасць праціўнікаў цяперашняга курса развіцця краіны расце. Пра гэта можна меркаваць паводле дынамікі Індэксу матэрыяльнага стану (ІМС), складзенага на падставе вынікаў сакавіцкага нацыянальнага апытання грамадскага меркавання Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследванняў (НІСЭІПД).